الشاعر السوري جان دوست المختار يكتب .. تائهون في دهاليز العشق

تفتح الزهر في ربيع الخطى..

حين أقبلتِ،

واشرق الفجر في مقلتيكِ.

​طيفكِ العابر،

يزرع المسافة وردةً،

ويوقظ الحنين.

​أحببتكِ..

كأنّ الأيام ما عرفت سوانا،

وكأنّ اللقاء غيمةُ عطرٍ،

تروي ظمأ السنين.

​تائهون..

في رحيق الربيع،

وفي ضوء الذكرى.

​وحين تبتسمين..

يعود العمر طفلاً،

ويولد العشق من جديد.

​تمتدّ الأيام شوقاً،

وتنمو الحكاية في عينيْكِ،

كأنّ الغياب طريقٌ يؤدي إليكِ.

​تتنفسكِ الروحُ شوقاً،

ويسيل الخطو خلف ظلالكِ،

ترتجف الأرواح لقاءً،

كأن الربيع بأجمعه،

استوطن راحتيكِ

Wenda di korîforên evînê de

Pelikên kulîlkan li bihara gavan vebûn..
Gava ku tu hatî,
Û roj li çavên te hîlîn.
Sîbêra te ya derbasbûyî,
Li herêma dûr gulê diçîne,
Û bîranînê hişyar dike.
Min tu hezkirî..
Wekî ku rojan kes ji bilî me nas nekir,
Û wekî ku hevdîtin ewrê bîhnxweş e,
Tîbûna salan têr dike.
Winda ne..
Di nava bîhna biharê de,
Û di ronahiya bîranînê de.
Û gava ku tu dikene..
Temen vedigere zarokekî,
Û evîn ji nû ve çêdibe.
Roj bi bîrveçûnê dirêj dibin,
Û çîrok di çavên te de mezin dibe,
Wekî ku nebûn rêyek e ku ber bi te ve dibe.
Ruh bi bîrveçûnê bêhna te distîne,
Û gav li pey siya te diherikin,
Ruh ji bo hevdîtinê dihejin,
Wekî ku bihar bi tevahî,
Li ser destên te bi cih bûye